Мен, Фарида опа, 55 ёшдаман. Ҳаётимнинг кўп қисмини фарзандларимга, уйимга бағишладим. Сўнгги йилларда эса мени бир дард қийнаб келарди – бел оғриғи. Дастлаб унчалик аҳамият бермадим, оддийгина чарчоқ деб билдим. Аммо вақт ўтган сари оғриқ кучайди, ўтириш, туриш, ҳатто ётиш ҳам азобга айланди. Уй ишлари қолиб кетди, набираларим билан ўйнашга ҳам ҳолим йўқ эди.
Турли шифокорларга бордим, муолажалар олдим, дорилар ичдим. Вақтинчалик яхшиланиш бўларди-ю, аммо оғриқ яна қайтар эди. Умидсизликка тушган кунларим ҳам бўлди. «Шу дард билан ўтиб кетаманми энди?» деб ўйлардим.
Бир куни қўшним Маҳбуба, ўзи ҳам шу муаммодан азият чеккан экан, менга бир шифокор ҳақида айтди. Унинг айтишича, бу шифокор бел грижасини замонавий усулда, эндоскопик операция ёрдамида даволар экан. Аввалига ишонқирамадим, аммо бошқа иложим ҳам қолмаган эди.
Шифокор билан учрашувга бордим. У менга эндоскопик операция ҳақида батафсил тушунтириб берди. Оддий операциялардан фарқи нимада, қандай афзалликлари бор – ҳаммасини тушунтирди. Кичик кесмалар орқали амалга оширилиши, операциядан кейин тез тикланиш, кам оғриқлар… Ростини айтсам, эшитиб бироз ҳаяжонландим ва шу билан бирга умид пайдо бўлди.
Таҳлиллар топшириб, операция кунини белгиладик. Операция хавотирларимга қарамай жуда яхши ўтди. Уйғониб кетсам, белимда унчалик оғриқ сезмадим. Бир неча соатдан сўнг шифокорнинг рухсати билан секин-аста ўрнимдан турдим. Эртаси куни эса мен аллақачон уйда эдим!
Ўша кундан буён ҳаётим тубдан ўзгарди. Бел оғриқлари мени безовта қилмаяпти. Набираларим билан яна бемалол ўйнай оламан, уй ишларимни ҳам қувонч билан бажаряпман. Менга қайта ҳаёт бахш этган шифокорларга миннатдорчилигим чексиз.
Агар сиз ҳам мен каби бел грижаси билан курашаётган бўлсангиз, умидсизликка тушманг. Замонавий тиббиёт ютуқлари сизга ёрдам бериши мумкин. Эндоскопик операция – бу кичик қадам билан катта натижага эришишнинг ажойиб имконияти эканлигига ўз тажрибамда амин бўлдим. Саломат бўлинг!
